Przegląd nowości

Wycieczka z Różanym Kawalerem

Szczegóły

Opublikowano: środa, 17, kwiecień 2024 20:53

Powiedzmy więc parę słów o obydwu spektaklach Opery w Lipsku, która nie może narzekać na brak znakomitych głosów i zdolnych realizatorów, zwłaszcza, że w tych produkcjach artystycznych uczestniczy orkiestra o światowej renomie – Gewandhausorchester. Kawaler srebrnej róży jest wysmakowanym przedstawieniem komediowym w stylu secesyjnym, ale z rozmaitymi odejściami do współczesności.

Realizatorzy, w tym reżyser Michael Schulz oraz wspomagający go scenograf, dramaturg i kostiumolog z tzw. przymrużeniem oka uruchamiają np. na scenie zdalnie sterowaną obrotową platformę, którą obsługuje elektronicznie jeden z wykonawców, zaś w trzecim akcie przenoszą intrygę do nieco przaśnych czasów NRD, gdzie kwitło donosicielstwo, grasowała wszędobylska milicja i korzystano z wątpliwej klasy rozrywki.

Wszystkie te okoliczności bez trudu i fałszowania oryginalnego libretta można było dopasować do frywolnej i rozpustnej akcji przedstawienia, bo jak wiadomo tytułowy Kawaler srebrnej róży jest, tak jak Cherubino w Weselu Figara Mozarta, tzw. rolą spodenkową, a więc śpiewaną przez kobietę, której zakłada się spodnie i która równie kusząco wygląda w kobiecym przebraniu. Librecista Kawalera, austriacki pisarz Hugo von Hofmannsthal, korzysta z tego teatralnego grepsu wytrwale, co oczywiście musi wzbudzać salwy śmiechu (o ile ktoś rozumie, że to nie jest krytyka LBTG). Opera z Lipska potrafiła zapewnić sobie trzy bardzo dobre śpiewaczki – do roli Marszałkowej francuski sopran Solen Mainguené, do roli Kawalera czeski mezzosopran Štěpánka Pučálková, a do roli Sofii – miłości Kawalera także z Czech – sopranistka Olga Jelínková. Wiodące role męskie: Barona Ochsa kreował Tobias Schabel, a bogacza Faninala Mathias Hausmann, oni jednak mieli partie mniej popisowe, bardziej komediowo-charakterystyczne, co im się zresztą dobrze udało.

• « poprz.
• nast. »