Przegląd nowości

Świat, który wypadł ze swoich kolein albo Do zobaczenia w innym czasie

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 16, kwiecień 2024 21:24

Kobieta żyje w swym zatrzymanym świecie z czasów stanu wojennego, nosząc w sobie brzemię popełnionej zdrady w celu wydobycia męża z więzienia, a faktycznie przyczyniając się do jego śmierci (przypomina to nieco oś intrygi z Toski Victoriena Sardou i opartej na niej opery Giacomo Pucciniego). W drugim marcowego emigranta Wiesława Serafina, powracającego z Izraela ze swym synem Moshem (w tej roli współscenarzysta Michael Rubenfeld), by dowiedzieć się czegoś o obiekcie miłości przerwanej przez wymuszony wyjazd. W związku z nim pojawia się występujący u Gospodinowa wątek dawnego cienia, czyli śledzącego go agenta, pomagającego odtworzyć mu przeszłość.

Również przywołana Gaustyna żyje w cieniu powikłanej relacji z ojcem, w związku z czym korzysta z pomocy zaprzyjaźnionego aktora, odgrywającego jego rolę w celu przezwyciężenia urazów przeszłości. Ponadto w charakterze wątków pobocznych występują konflikty bohaterów z ich partnerami na tle ich uwikłania w rodzinne dramaty z przeszłości. Niestety, dialogom brakuje kompozycyjnej zręczności, by mogły za ich sprawą powstać na tyle dramatyczne konflikty, które pozwoliłyby wykonawcom zbudować napięcie pomiędzy postaciami.

Mimo pozorów improwizacji i prozaizmów, rażą retoryczną sztucznością, co przenosi się na zachowania aktorskie, chociażby w relacjach Łukasza z jego dziewczyną Klementyną. Lepiej jest w drugiej części, na przykład w starciu pomiędzy braćmi granymi przez Bogdana Brzyckiego i Szymona Czackiego. Na pewno papierową postacią nie jest ich sceniczna matka, ale to przede wszystkim zasługa Anny Dymnej, potrafiącej tchnąć życie w jej wizerunek i obronić przed zbyt surowym osądem ze strony widza. Swoisty ekwiwalent występującego u Gospodinowa motywu zbiorowej ucieczki od przyszłości ku znanej, a co za tym stwarzającej poczucie bezpieczeństwa przeszłości, w omawianym przedstawieniu stanowi przywołanie w formie projekcji postaci Lecha Wałęsy i Jana Pawła II (Borys Dubiański). Wizja ucieczki przed swoim czasem i schronienia się przed nim w pokojach zatrzymanej przeszłości okazuje się jedynie kolejną utopią, a w życiu poza powieścią i teatrem, odartym ze złudzeń niczym odsłonięte kulisy sceny, przychodzi zmierzyć się z nieznanym.

                                                                              Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »