Przegląd nowości

Luksemburczycy w Krakowie

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 21, marzec 2024 20:28

Ich atutem jest wszakże fenomenalny kotlista Simon Stierle, potrafiący z membran swojego instrumentu wydobyć różne odcienie piano (na przykład w ritardando występującym w przetworzeniu Allegra), jakby zaledwie muskając je pałeczkami, ale, gdy wymaga tego partytura, z równym powodzeniem posługuje się dobitnym uderzeniem. W Adagio swojsko nie zastroiła waltornia, co zrekompensowane zostało poprzez odznaczające się znaczną urodą dźwiękową krótkie solo fletu.

Rozpędzone, nie chcące się zatrzymać perpetuum mobile finału, z efektownymi figuracjami fagotów, ustępuje typowemu dla Beethovena zwodniczemu allentamente, by za chwilę przyśpieszyć i wyładować się w formie błyskotliwej kody. Przyznam się, że większym upodobaniem darzę Koncert fortepianowy a-moll szesnastoletniej Clary Wieck niż znacznie popularniejszy, utrzymany w tej samej tonacji jej męża Roberta Schumanna.

Zgodnie z ówczesnym obyczajem każdy szanujący się, koncertujący instrumentalista musiał posiadać w swym repertuarze własne utwory. Opus 7 niemieckiej pianistki i kompozytorki łączy pierwiastek wirtuozowski typu brillant w skrajnych ogniwach z romantycznym gestem muzycznym, dochodzącym do głosu zwłaszcza w środkowej romanzy, zrazu solowej, a następnie z dołączającą się wiolonczelą (później podobnie postąpią w swoich drugich koncertach fortepianowych Johannes Brahms i Piotr Czajkowski).

• « poprz.
• nast. »