Przegląd nowości

Turandot, czyli dziewictwo domniemanej kochanki

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 17, marzec 2024 21:01

Niestety mimo niepodważalnej wiedzy redaktorów ocena kreacji tytułowej księżniczki Turandot – śpiewała ukraińska sopranistka Elena Pankratova – została dokonana mocno na wyrost. W istocie rola ta jest ekstremalnie trudna, bo wymaga niezwykłego głosu o dużej skali i sile, brzmiącego jak dzwon w dolnych partiach, ale i triumfującego ogromnym blaskiem na górach i na wysokim „c”.

Tutaj jednak mieliśmy do czynienia z wykonaniem najwyżej poprawnym, w zasadzie zgodnym z partyturą. Na tle zachwytów co do roli Turandot dosyć blado wypadł jej partner, południowokoreański tenor SeokJong Baek, któremu zarzucano zbyt krótki staż w partiach tenorowych, skoro zaczynał jako baryton. Wbrew zdaniu prowadzących głos jego brzmiał szlachetnie, był bogaty w barwie, a do tego z emisją pionową, a nie płaską. Wystarczająco moim zdaniem pochwalono wykonawcę roli Timura – ukraińskiego basa  Vitalija Kowaljowa. 

Dla porządku można jeszcze wymienić zgraną trójkę nieco charakterystycznych głosów: Joo Won Kang – baryton (Ping), Tony Stevenson – tenor (Pang), Andrew Stenson – tenor (Pong), oraz cesarza – Carlo Bosi – tenora. Przyjmując kryterium narodowe, to obsada przedstawienia z 16 marca miała przewagę artystów z Ukrainy, bowiem wchodziła tu również dyrygentka Oksana Lyniv, co do kreacji której w prowadzeniu Holendra tułacza Wagnera Dorota Kozińska miała zastrzeżenia, jednak realizację muzyczną opery Pucciniego uznała za trafioną. Orkiestra MET nie zawiodła, chór brzmiał trochę geriatrycznie, ale trudno byłoby do Nowego Jorku zamawiać inny zespól. Sądząc po nadesłanych fotografiach amerykańska inscenizacja była pełna przepychu, więc wypada na koniec powiedzieć – szkoda, że państwo – i my – tego nie widzieliśmy.

                                                                         Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »