Przegląd nowości

Mariusz Treliński i MET idą na wojnę („Moc przeznaczenia”)

Szczegóły

Opublikowano: środa, 13, marzec 2024 21:25

Pozostałe arie są już swobodniej ukształtowane, choć niekiedy nawiązują do odmiany da capo.
 Kompozytor wprowadza ponadto rodzajowe ansamble z krótkimi solami charakterystycznych postaci jak mularz Trabucco, Komiwojażer (Patrick Miller, tenor buffo o charakterystycznej barwie) czy zrzędliwy furtian, brat Melitone. 
W roli Leonory wystąpiła norweska śpiewaczka Lise Davidsen. Odznacza się ona wielką kulturą wokalną, w tym starannym wykończeniem fraz. Nienaganna emisja pozwala na wyrównane brzmienie, zarówno w dynamice piano, jak i forte. 
Brian Jagde w partii Alvara wyróżnił się autentycznie dramatycznym tembrem głosu, gwarantującym znaczną siłę wyrazu.

Godnego siebie partnera w duetach znalazł w osobie rosyjskiego barytona Igora Gołowatenki jako Don Carlosa, choć w pierwszej arii Son Pereda son ricco d'onore dawały znać o sobie pewne niedostatki w kantylenie.
 Rumuński mezzosopran Judit Kutasi jako Preziosilla, zwłaszcza w pierwszej arii Al suon del tamburo zwracała uwagę subtelną artykulacją wysokich tonów, stopniowo rozszerzając ich natężenie, choć później, w słynnym Rataplan dawało znać o sobie nadmierne wibrato.

Całość poprowadził czujną batutą Yannick Nézet-Séguin, ale tym razem nie narzucał swojej osoby i traktował orkiestrę raczej służebnie względem solistów.
W zakończeniu, pozbawionym hucznej kody, a więc spokojnie wybrzmiewającym i wyrażającym  pojednanie Leonory z ludźmi i światem nadprzyrodzonym, uzyskującej w końcu wieczysty spokój, o który modliła się w pożegnalnej arii Pace, pace, mio dio, cruda sventura, pojawia się Providentia or Trinitas ex machina w postaci zapalającej się świetlówki.

                                                                Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »