Przegląd nowości

„Guru” Laurenta Petitgirarda w Opéra de Nice

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 23, luty 2024 17:58

Nowa realizacja Guru została przeniesiona ze stałej siedziby Opery w Nicei do funkcjonującego od niespełna dwóch lat Teatru Narodowego „La Cuisine”. Pracę nad nadaniem formy scenicznej przejmującej treści dzieła powierzono francuskiej reżyserce Muriel Mayette-Holz, która doskonale wydobyła jego wciąż tak bardzo aktualną problematykę i sugestywnie zaplanowała grę aktorską. Rozgrywa się ona na rozległej przestrzeni sceny, pokrytej jakby warstwą piasku (dekoracje i kostiumy Rudy’ego Sabounghiego, oświetlenie François Toureta), co ma nasuwać skojarzenia z wyspą, na której rozgrywa się cały dramat.

Do tego geograficznego położenia nawiązuje też kępa trzcin i jakby mała sadzawka, której woda nabiera też symbolicznego znaczenia, przywołując ideę odpłynięcia w „wyzwalającą” podróż i rzekomego oczyszczenia się z brudów złego świata. Na proscenium umieszczone są kamery, które pozwalają wyświetlać na spuszczonym do połowy wysokości pudła scenicznego ekranie ekspresyjną mimikę twarzy solistów. Albowiem główną siłą tej inscenizacji okazuje się być właśnie wspomniana gra aktorska świetnie dobranej obsady wokalnej. W tytułową postać charyzmatycznego manipulatora, uwodzącego naiwnych adeptów złudną obietnicą przeniesienia się do lepszego świata, wciela się argentyński baryton Armando Noguera, przekonująco podkreślający perwersyjny charakter skoncentrowanego na władzy, pieniądzach i seksie przywódcy. Wokalny i aktorski potencjał roli jego matki Marty, w pewnym momencie przezeń zamordowanej, w pełni wykorzystuje prezentująca szeroki wachlarz możliwości interpretacyjnych Marie-Ange Todorovitch, dysponująca ciemnym i przejmująco brzmiącym mezzosopranem. Samotną i zrozpaczoną po śmierci swego dzieciątka kobietą Iris, która jako pierwsza zadaje sobie uwalniającą ją od cierpienia śmierć, jest sopranistka Anaïs Constans, imponująca umiejętnością pokazania emocjonalnej różnorodności swej partii. Obok nich z powodzeniem występują tenor Fréderic Diquero, w roli próbującego uciec z wyspy i za karę zlinczowanego przez współwyznawców Victora, oraz bas Nika Guliashvilli, wcielający się w Carelliego, cynicznego wynalazcę śmiertelnego eliksiru, ostatecznie zmuszonego przez Guru do jego wypicia, aby dać „dobry” przykład innym adeptom. Co ważne, wszystkie partie wokalne zostały przez Petitgirarda napisane w taki sposób, żeby słuchacze nie mieli najmniejszego problemu ze zrozumieniem tak przecież tutaj ważnego tekstu. Całkowicie inny charakter posiada wręcz wstrząsająco ukazywana przez aktorkę Sonię Petrovną postać Marii, usiłującej za wszelką cenę zapobiec zbiorowemu samobójstwu. Mamy tutaj bowiem do czynienia z rolą mówioną, wszak ze zrytmizowanym tekstem, co wiąże się dla wykonawcy z koniecznością doskonałej znajomości całej, charakteryzującej się tutaj niezwykłą intensywnością, warstwy muzycznej.

• « poprz.
• nast. »