Przegląd nowości

Chopin w interpretacji Laurence Oldak

Szczegóły

Opublikowano: środa, 11, październik 2023 19:41

O zrealizowaniu tego projektu Laurence Oldak marzyła już od dawna, pragnąc poprzez bliski jej wrażliwości repertuar odbyć swoistą duchową podróż do kraju swoich przodków, czyli do Polski, z której musieli uciekać do Francji przed pogromami. 7 października w prestiżowej Sali Cortot w Paryżu odbył się koncert promocyjny rzeczonej płyty, podczas którego pianistka wykonała większość utrwalonych na niej pozycji. Swój występ rozpoczęła Nokturnem cis-moll Lento con gran espressione, już od samego początku kreując ciekawą aurę akustyczną oraz wykazując pełną kontrolę nad uderzeniem, kształtowaniem brzmienia i formy.

W Polonezie-Fantazji op. 61 zaprezentowała interpretację subtelnie równoważoną, unikającą rozbuchanego forte i raczej skoncentrowaną na pianach, ponadto urzekającą gatunkiem ciepłego i głębokiego dźwięku. Zaraz potem trzy Walce ukazały artystkę o nieprzeciętnie ukształtowanej muzycznej wyobraźni, zachwycającą dostojeństwem, gracją i  śpiewnym prowadzeniem narracji. Bohaterka wieczoru skupiała się na eksponowaniu pierwiastka tanecznego, a zarazem rozsmakowywała się w każdej nucie, której nadawała odpowiednie znaczenie. Z kolei w Fantazji-Impromptu op. post. 66 kontrasty dynamiczne i agogiczne sprawiały, że kreowany świat dźwięków był wielokrotnie podszyty dramatyzmem. Oldak nie tylko budowała przejmujący nastrój, ale także zajmująco uwypuklała poszczególne plany kompozycji. Następnie wysłuchaliśmy czterech Mazurków i Scherza op. 31 n°2, w których francuska artystka pochylała się nad każdym najdrobniejszym dźwiękiem pasaży i przebiegów gamowych, porywała błyskotliwością figuracji i biegników, zatapiając się jednocześnie w barwowych subtelnościach. Sztukę pianistyczną Laurence Oldak wyróżnia skromność i prostota oraz wysokie nasycenie emocjami i romantyczną nastrojowością, a także finezja najwyższej próby i umiejętność operowania światłocieniem w niewielkiej dynamice. Jej często kontemplacyjna i melancholijna gra ustępuje chwilami miejsca pewnemu zawieszeniu, rozedrganiu czy niepokojowi, a jednocześnie fascynuje i urzeka swobodą dysponowania czasem muzycznym.

                                                                               Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »