Przegląd nowości

Może to choreoterapia?

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 10, październik 2023 22:25

Jak demonstrujemy tożsamość, skoro tak niewiele o sobie wiemy?” Dalej czytamy: „W BISONTE granice płci zostają zatarte. Kultura plemienna miesza się z klubową, a taniec współczesny, przeplata się z folk, towarzyskim i hip-hop. W różnorodności jest miejsce dla trudnej, to znów dla pięknej i czułej egzystencji. W ekstatycznym tańcu, postaci są jak emocjonalne cyborgi, niezdolne do zwykłego istnienia. Płaczemy, boimy się, kochamy i pragniemy.

Próbujemy sprostać powinnościom chronieni przez bezpieczne pancerze, uwięzieni w pudełkach, które nas określają”. I tutaj mam jedno nieśmiałe pytanie dotyczące muzyki. Mowa jest o hip-hopie, folku, tańcu towarzyskim, a mniej więcej w środku przedstawienia pojawia się fragment chóralno-symfoniczny Dies Irae z Messa da Requiem Giuseppe Verdiego.

Dies irae oznacza Dzień Gniewu i zapowiada nadejście Sądu Ostatecznego. Dies irae, dies illa, Solvet saeculum in favilla, Teste David cum Sibylla. Quantus tremor est futurus, Quando judex est venturus, Cuncta stricte discussurus. Cała Msza Verdiego była już wykorzystywana jako muzyka do baletu, tym razem słyszymy tylko jej fragment wzbogacany jeszcze uderzeniami w zestaw perkusyjny, a nawet wspomagany głosami tancerzy. Pytanie, czy Verdiego zaliczamy do hip-hopu, czy do folku? Publiczność tłumnie wypełniająca salę takich dylematów nie ma. Wszyscy robią gremialnie tzw. „stojak” na koniec przedstawienia. Podobało się. Choreografia spektaklu Bisonte jest dosyć precyzyjnie rozpisana na zespół, który stara się równocześnie wykonywać szybkie zadane ruchy. Wymaga to dobrej kondycji i ogromnej sprawności. W trakcie przedstawienia tancerze muszą nawet popijać wodę. W kulminacji panie odsłaniają biusty. Wszyscy spływają potem. To podobno pozwala zwalczyć nawet zapalenie płuc. 

                                                                          Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »