Przegląd nowości

Chołodenko

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 29, sierpień 2023 16:21

Ubrany elegancko i dosyć tradycyjnie, jak na bankiet w ambasadzie, ciemny garnitur, biała koszula, muszka, w butonierce żółtawa chusteczka. Zaczął od Haendla, szeroko gromadząc akordy i pasaże, jakby grał na organach. Suita B-dur była całkiem nowoczesna w użytych środkach pianistycznych. Czy aby nie było to jakieś późnoromantyczne opracowanie? Potem Sonata cis-moll Haydna wcale nie wyglądała na tle rozlewnego Haendla na ubogą. Mało znana Sonata e-moll Beethovena pokazała trochę obsesji tematycznych mistrza z Bonn, ale też była wstrzemięźliwa w dawkowaniu klawiszowego szału.

A do współczesnego, postmodernistycznego Thomasa Adèsa przyniósł nuty na elektronicznym czytniku dając do zrozumienia, że to coś nowego w jego repertuarze, może nawet koncepcyjnie jeszcze do końca nie rozgryzione. Utwór Traces Overhead miał jakieś odniesienia religijne, ale niezbyt wyraźne, więc nie musiał ani zachwycić, ani zanudzić.

Wreszcie zagrał Liszta – Fantazję Sonatę „Po lekturze Dantego” i wariacyjnie przepracowaną Tarantellę. Grał mocno i efektownie, jak Liszt kazał, ale wtrącał też epizody tak ciche i delikatne, że pozwalały one odrzucić stereotyp głośnego wirtuozowstwa. Potrafił wyekstrahować z fortepianu  Fazioli rozmaite  barwy piana, mezzopiana i mezzoforte. Publiczność festiwalowa nagradzająca większość produkcji owacjami na stojąco, także tutaj nie miała wątpliwości. Aby stworzyć jakąś skalę zachwytu trzeba by raczej liczyć tych, którzy są silnie przyśrubowani do foteli i nie wstają. Chołodenko jeszcze dał dwa bisy i mógł zagrać trzeci, ale zobaczył wychodzących z sali i przystopował.

                                                                       Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »