Polish Piano Music of the 20thCentury

Elżbieta Karaś-Krasztel fortepian
Tansman * Szeligowski * Serocki * Twardowski * Friedmann
Malawski * Borkowski * Friemann * Dutkiewicz * Sawa
Sonatiny i mazurki na fortepian, napisane w XX wieku przez polskich kompozytorów, to dwa filary prezentowanego albumu. Oryginalne zestawienie dziesięciu urokliwych kompozycji zaproponowała znakomita pianistka – Elżbieta Karaś-Krasztel; rejestracji nagrania dokonał Michał Szostakowski. Twórcze podejście do formy sonatowej, na przykładzie utworów Aleksandra Tansmana (Sonatina transatlantycka), Tadeusza Szeligowskiego (Sonatina), Kazimierza Serockiego (Sonatina), Artura Malawskiego (Tryptyk góralski) czy Romualda Twardowskiego (Sonata breve), pozwala zaobserwować metamorfozy, jakim ten kanoniczny gatunek muzyczny ulegał. Wybrane mazurki natomiast, Ignacego Friedmanna z 1912 roku i powojenne – Witolda Friemanna, Andrzeja Dutkiewicza, Mariana Borkowskiego i Mariana Sawy – „stanowią reprezentatywną próbkę XX-wiecznych opracowań tego tańca – nie tylko jako formy o charakterystycznej rytmice, lecz także pewnej idei związanej z całym bagażem skojarzeń. […] „Słuchając zarejestrowanych na płycie kompozycji, trudno oprzeć się wrażeniu, że mocno już zakorzenione w historii muzyki formy i gatunki odżywają w fascynujących ujęciach, a bogactwo ich świata zachęca do bacznego wsłuchiwania się w niuanse interpretacji Elżbiety Karaś-Krasztel” (Karolina Kolinek-Siechowicz).
Dariusz Zimnicki Sacrae cantiones

Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej | Dariusz Zimnicki dyrygent
Sacrae cantiones to pierwsza autorska płyta Dariusza Zimnickiego – dyrygenta, kompozytora i animatora chóralistyki, pedagoga Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina – zawierająca włącznie utwory sakralne. Album otwiera lekko i pogodnie brzmiący hymn Lauda anima mea, przesiąknięty radością ducha śpiewającej młodzieży. W dwóch cyklach motetów wielkopostnych słychać wpływy najbardziej znanych dzieł europejskich o podobnej tematyce (Pawła Łukaszewskiego, Juozasa Naujalisa, Vytautasa Miškinisa, Francisa Poulenca). Najdramatyczniejsze pozycje to muzyczne sceny z ukrzyżowania: Crucifige oraz O crux ave. Dyptyk wykorzystujący teksty psalmu 68 (Regna terrae i Benedictus Dominus) porusza ożywioną rytmiką i nastrojową nostalgią. Album wieńczy pompatyczne dwuchórowe Deus magnus, w którym słychać zarówno nawiązanie do tradycji dialogujących chórów w szkole weneckiej, jak i współczesne ostinata rytmiczne. Muzyka została nagrana w Archikatedrze św. Jana w Warszawie przez Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej – jeden z najprężniej działających chórów niezawodowych w Europie, poprowadzony przez kompozytora. Rejestracji dokonał Miłosz Bogić.